จากตัวเงินตัวทองถึงวรรคทองคล้องใจ

“เขมรบ่นไทยยกเลิกความร่วมมือระหว่างชาติ – ไม่ถูกต้อง”

 เมื่อเห็นข่าวนี้จากเว็บ suthichaiyoon.com ฉันถึงกับสบถในใจ

 ทำไมคนบางคนถึงได้ไม่รู้จักดี เลว บาป บุญ คุณ โทษ เลือกทำตัวให้คนด่าเหี้ย ห่า สารพัดสัตว์ได้ขนาดนี้วะ

 ข่าวนี้ไม่ทำให้ฉันเกลียดประเทศเพื่อนบ้าน แต่มันทำให้ฉันเกลียดไอ้พวกที่ครั่นเนื้อครั่นตัวอยากจะเป็น somebody อยากจะมั่งมี “จ้องแต่จะแดกจนเกินงาม”

 เฮ้อ!!!

 หงุดหงิดไปหงุดหงิดมาคำพูดของหญิงเก่งคนหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของฉัน

 คุณปฐมา หรุ่นรักวิทย์ สถาปนิกหญิงผู้ก่อตั้งกลุ่มสถาปนิกชุมชน หรือกลุ่ม CASE เคยให้สัมภาษณ์ในเรื่องชีวิตการทำงานในแบบที่นึกถึงผู้ด้อยโอกาสทางสังคมอย่างที่เธอทำๆ อยู่มาเป็นสิบปี

 คุยไปคุยมาเธอก็บอกว่าด้วยปัญหาเรื่องรายได้ที่ทำให้คนในองค์กรของเธอต้องอยู่อย่างขัดสน เธอก็เลยผุดโปรเจ็กต์บ้านเท็น บ้านเพื่อคนชั้นกลาง และมีรับงานอื่นๆ เพื่อหารายได้มาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนงานกว่าหนึ่งร้อยชีวิตที่เธอต้องดูแล

 ฟังเธอเล่ามาถึงตรงนี้ ฉันก็เข้าใจของฉันเองว่าทุกวันนี้เธอคงมีความเป็นอยู่ดีขึ้น ฉันคิดของฉันเองว่าการทำงานกับคนมีตังค์คงสร้างรายได้ให้กับเธอมากกว่าการทำงานกับผู้ด้อยโอกาสแน่ๆ

 …แต่แล้วฉันก็พบว่าฉันคิดถูกเพียงเศษเสี้ยวเดียว

 คุณปฐมา หรือ พี่ป่อง บอกกับฉันว่าจริงอยู่ว่ารายได้จากการที่โปรเจ็กต์กับคนรวยน่ะมันหล่อเลี้ยงเธอได้ แต่เธอก็พบว่าปัญหาใหญ่ๆ ในชีวิตการทำงานของเธอน่ะมักมาจากคนรวย

 เพราะจากประสบการณ์การทำงานมาตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าๆ จนถึงวัยสี่สิบต้นๆ เธอพบว่าในปีหนึ่งๆ เธอจะต้องถูกโกงครั้งใหญ่ๆ อยู่สองครั้ง

แน่นอนว่าทั้งสองครั้งนั้นมาจาก ‘คนรวย’

และหลังจากฉันให้เธอลองวิเคราะห์เล่นๆ ว่าเพราะอะไรคนจนถึงไม่ขี้โกงเท่าคนรวย เธอก็ตอบกับฉันว่า

 “เพราะคนรวยน่ะหน้าด้านกว่าคนจน”

 …

 ฉันเป็นคนความจำไม่ดี คำพูดคมๆ ที่หลุดจากปากอริสโตเติล ไอสไตน์ กาลิเลโอ โอปร่า วินฟรี่ ไมเคิล แจ็กสัน แฮร์รี่ พอตเตอร์ หรือแม้กระทั่งคุณเป็ดจากรถไฟฟ้ามาหานะเธอพูดอะไรกับเหมยลี่…ฉันจึงมักจำไม่ค่อยได้

 การที่คำพูดของใครสักคนจะตราตรึงติดหนึบที่หัวสมองของฉันได้แบบถาวร จึงมักจะเป็นประโยคที่ได้ผ่านการพิสูจน์ให้ฉันเห็นกับตากับสมองแล้วว่า “เออว่ะ สิ่งที่เขาพูดมันจริง”

ฉะนั้นเมื่อได้อ่านข่าวฮุนเซนกับทักษิณ ฉันก็ได้วรรคทองคล้องใจวรรคใหม่ทันที

 สงสัยคนรวยหน้าด้านกว่าคนจนอย่างที่พี่ป่องพูดไว้จริงๆ

อ่านแล้วคัน

เชฟไทยชื่อเสียงระดับโลกอย่าง ชุมพล แจ้งไพร เจ้าของบริษัท Thai Culinary Connection บริษัทรับปรึกษาการจัดตั้งร้านอาหารไทยในต่างแดน ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ 360 องศา รายสัปดาห์ (ฉบับ 9-15 พฤศจิกายน 52)

“ผมทำได้ทุกส่วน ตั้งแต่หน้าเตา ทำอาหาร จนถึงบริหารจัดการ วางกลยุทธ์การตลาด การเงิน ออกแบบ สร้างสรรค์ ประสบบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เราทำแบบนี้ได้ เราต้องทำมากกว่าเจ้าของ ไม่เคยคิดว่าวันนี้วันทำงานหรือวันหยุด มีความสุขกับการทำงาน เพราะการทำงานต้องมีศักดิ์ศรีและให้เกียรติกัน ถึงจะได้ค่าจ้างแพงๆ แต่ไม่มีความสุข ก็ไม่มีความหมาย

“ในชีวิตที่ผ่านมาก็เคยมีคนปรามาส เพราะในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ว่าทำงานเป็นร้อยที่แล้วจึงเรียกว่าประสบความสำเร็จ อาจจะทำที่เดียวแล้วประสบความสำเร็จสูงสุดก็ได้ ความสำเร็จไม่ได้วัดกันที่ขนาดหรือปริมาณ แต่วัดกันที่คุณภาพต่างหากว่าอยู่ในระดับไหน

“คนเรามีความฝันได้ แต่อย่าฝันลมๆ แล้งๆ ต้องฝันอยู่บนความจริงที่สามารถทำได้เอง ไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น ถ้าเราขาดความฝันก็จะไม่มีความมุ่งมั่น ไม่มีความตั้งใจในการทำงาน ชีวิตก็จะไม่มีความสุข กว่าจะมีวันนี้ได้ ต้องรู้จักแสวงหาในสิ่งที่เราอยากได้ รู้จักเลือก

“คนเราไม่ว่าทำอาชีพอะไร ต้องอยู่บนพื้นฐานของความสุข ทำแล้วเกิดความสนุก รักที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอ เมื่อเริ่มจากความสุข สุดท้ายผลแห่งความสำเร็จก็จะตามมาเอง”

—————

เว็บข่าวผู้จัดการ astv รายงานข่าวเรื่อง “หมูจิ๋ว” (Micro Pig) เป็นหมูที่เกิดจากการผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์ถึง 4 สายพันธุ์ด้วยกัน โตเต็มที่จะมีขนาด 12-16 นิ้ว หนักประมาณ 18-29 กิโลกรัม มีอายุขัยไม่เกิน 18 ปี

ความน่าสนใจของข่าวนี้ นอกเหนือจากที่เราจะได้รับรู้รับทราบเรื่องเทรนด์แปลกๆ ของเหล่าดาราไฮโซ นั่นคือคอมเม้นต์ต่อไปนี้

“พอมาไทย ขายในตลาดต่างๆ คงเลี้ยงไปมาคงตัวเท่าหมา เพราะพี่ไทยเก่งเรื่องย้อมแมว”

…อ่านแล้วนึกถึงเจ้ากระต่ายน้อยตัวจิ๋วที่กำลังเป็นที่นิยมจริงๆ

ปล. ที่จริงอยากจะเขียนยาวกว่านี้แต่รำคาญเน็ตที่หอพักชิบหายเลย

เมื่อไหร่??

เป็นอย่างนี้ประจำเลย

งานก็เยอะนะ มีเรื่องต้องทำต้องสะสางเพียบ แต่ก็เบื่อ-หน่าย-ขี้เกี่ยจไม่อยากทำ

สมองมันคิดแต่เรื่องเดิมๆ เรื่องเดิมๆๆ

อยากลาออก อยากเลิกทำงานประจำสัก 2-3 เดือน

แต่ก็ไม่รู้จะไปทำงานอะไร เพราะมีเรื่องต้องใช้จ่ายเงินอยู่พอสมควร ถ้าเป็นฟรีแลนซ์ก็คงจะไม่พอยาไส้ตัวเองและครอบครัว

เกลียดการถูกบังคับแบบนี้จัง ทั้งที่เราไม่ได้อยากมั่งมีเงินทอง แต่เราก็ยังจำเป็นที่ต้องนึกถึง ต้องให้คุณค่ากับมัน

เมื่อไหร่จะสะบัดบ่วงกรรมนี้หลุดสักที แค่อยากทำงานที่จรรโลงทั้งจิตใจและทั้งปากท้อง…ทำไมมันหายากจัง

โชคดีที่ฉลาด!

สุดท้ายฉันก็สามารถปรับปรุงบล็อกจนได้ดั่งใจ

อาจจะเห็นว่าบล็อกหน้าตาบ้านๆ แบบนี้ต้องใช้ความพยายามในการตกแต่งมากเลยเหรอ

ตกแต่งน่ะไม่ยากหรอก แต่มันยากตรงที่กว่าจะหาแผงควบคุมเครื่องไม้เครื่องมือในการปรับแต่ละส่วนเจอ แม่งงมหาอยู่ตั้งหลายชั่วโมง

แต่โชคดีว่าตอนเด็กๆ แม่ให้กินอาหารที่อุดมด้วยโอเมก้า 3 มาเยอะ ในที่สุดฉันจึงสามารถปรับปรุงบล็อกร้างๆ ให้กลายเป็นบล็อกงามๆ ได้อย่างที่เห็น

ใช่ นี่แหละงามแล้ว…หรือว่าจะเถียง???

ปล. แหม เขียนอย่างกะจะมีประชาชนคนอื่นๆ เขามาอ่าน เพี้ยนจริงๆ