ภารกิจประจำปีเสือ!

ตอนนี้เรากำลังสับสนในตัวเองอีกแล้ว

ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องอยากทำนู่นทำนี่เต็มไปหมด

มันทำให้เรามึนงงว่าตกลงกูจะเดินไปทางไหนกันแน่

กูอยากจะเป็นคนเขียนหนังสือ?

กูอยากเป็นคนทำนิตยสาร?

กูอยากทำรายการโทรทัศน์?

อย่างนี้เรียกโลภมากหรือเปล่า???

เอาล่ะ ลองมานั่งตั้งสตินะ (ตอนนี้พูดกับตัวเอง ใครไม่เก็ตก็ไม่แปลก (อุเหม่! เขียนดักอย่างกับจะมีมนุษย์แปลกหน้าหลงเข้ามา))

อะไรคือสิ่งที่เราอยากจะทำหรืออยากจะเป็น

หมายถึงเราอยากจะ “ขึ้นชื่อ” ในเรื่องอะไร

เพราะตอนนี้เรากำลังทำตัวยิ่งกว่าเป็ดเสียอีก

คือเป็ดมันยังเลือกทำอยู่สองอย่าง ไม่บินก็ว่ายน้ำ

แต่ตัวกูนั้นกลับอยากทำมากกว่าสอง

…หรือถ้ามีโอกาสอะไรที่เกี่ยวกับตัวหนังสือให้มันได้ทำให้มันได้ลองมันคงขอลองสักตั้งเป็นแน่แท้

แหะๆ เพิ่งรู้วันนี้ล่ะว่าการมีนิสัยรักการเรียนรู้ขั้นกระหายมันก็ทำให้เราสับสนอลหม่านจนมึนได้เหมือนกัน

เพราะฉะนั้นกลับมาในเรื่องที่เราต้องตั้งสติกับตัวเอง เพื่อถามตัวเองซิว่า “กูอยากขึ้นชื่อ” ในเรื่องอะไร

เห็นมั้ย นี่ขนาดเขียนหนังสือยังเขียนวนไปวนมาเลย

อืม ถ้าให้ตอบว่าอยากมีชื่อในเรื่องอะไรมันยากนะ แต่ถ้าตอบว่า “ชอบ” ทำอะไรมันคงจะช่วยให้เรากระจ่างแก่ความต้องการของตนมากขึ้น

หนึ่ง เราชอบพูด

สอง เราชอบขี้สังเกต

สาม เราชอบขี้สงสัย

สี่ เราไม่ชอบอยู่เฉยๆ

ห้า เราชอบทำงานที่เกี่ยวกับความรู้สึกของคน เช่น ความรัก ความฝัน ความพยายาม การใช้ชีวิต ฯลฯ

หก เราไม่ชอบทำงานซ้ำซาก

เจ็ด เราชอบถ่ายทอดเรื่องราว (เพียงแต่วิธีการถ่ายทอดเรื่องราวที่เราสามารถทำได้ ณ ตอนนี้คือการถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือ)

เออว่ะ! เขียนมาถึงข้อเจ็ดแล้วเพิ่งนิยามความต้องการของตัวเองได้ ว่าจริงๆ แล้วเราไม่ได้ทำงานหนังสือเพราะชอบเขียนหนังสือ แต่ที่เราทำงานด้านนี้เพราะเราชอบถ่ายทอดเรื่องราวให้คนอื่นได้รับรู้

และถ้าพิจารณากันจริงๆ จะพบว่าเราถนัดพูดมากกว่าถนัดเขียนเสียอีก

อืม เริ่มเข้าเค้า

ถ้าอย่างนั้น ถ้าพิจารณาจากความชอบแล้วเราเหมาะกับงานอะไร?

เออว่ะ ยังไงๆ เราก็เหมาะกับงานทำรายการโทรทัศน์ เพราะเราไม่ชอบเขียนแต่เราชอบพูดและทำกิจกรรมใช้พลังงานความอึดทั้งหลาย

คิดมาถึงตรงนี้แล้วขนลุก “แล้วทำไมเราไม่เริ่มต้นปลูกในเรื่องการทำรายการโทรทัศน์สักทีวะ”

ในเมื่ออยากทำโทรทัศน์ แล้วเราก็รู้อยู่ว่าคุณสมบัติที่เรา “ขาด” คืออะไร ทำไมเราไม่ลงมือทำ

ทั้งที่รู้มานานว่าสิ่งที่เราขาดคือความรู้เรื่องการเขียนสคริปรายการโทรทัศน์

ซึ่งหนังสือที่สอนเราเขียนสคริปสารคดีก็มีแล้ว แต่ “กูไม่ยอมลงมือทำสักที”

คิดแบบหลักตรรกศาสตร์

ถ้าไม่มีใครสอนหรือไม่มีโอกาสได้ไปฝึกงาน เราก็ต้องฝึกเองก่อน

แต่ถ้าเราไม่อยากฝึกด้วยตัวเอง เราก็ต้องไปฝึกงาน

แต่เมื่อไม่มีใครให้ฝึกงาน มันก็จะกลับมาที่เดิมว่าเราต้องเรียนรู้และเริ่มต้นด้วยตัวเอง

ดูอย่าง เต๋อ-นวพล ดิ

ก่อนที่เต๋อจะมีเงินซื้ออุปกรณ์มาทดลองทำหนังสั้น เต๋อก็เริ่มต้นจากการเขียนใส่สมุด

จนเมื่อมีเงินทุนพอ เขาก็ค่อยซื้อข้าวของและทดลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง-ทำด้วยความลุ่มหลงโดยไม่เหนื่อยเพราะชอบ

แต่เขียนมาถึงตรงนี้ก็ชักสงสัย ถ้ากูชอบงานโทรทัศน์ทำไมเราไม่มีความลุ่มหลง

หรือจริงๆ แล้วเราไม่ทำเพราะเราขี้เกียจ???

ไม่ได้การว่ะ มันต้องลงมือทำ ไมงั้นก็ไม่ได้เริ่มสักที

เขียนๆ แล้วก็คิดขึ้นได้

ตอนไปสัมภาษณ์งานที่อินสไพร์ คุณป๊อก ซีอีโอถามเราว่า “คุณคิดว่าตอนอายุ 35 คุณทำอะไรอยู่”

ตอนนั้นเราตอบไปแบบพล่อยๆ ว่าทำงานโทรทัศน์  อยากเป็นพิธีกรรายการสารคดี

มันดูเหมือนทีเล่นทีจริงนะ แต่เอาเข้าจริงเราก็อยากทำงานนี้มานานและเราก็รู้ตัวมานานว่าเราเหมาะกับงานทางด้านนี้

จะหมั่นไส้เราก็ไม่ว่า แต่เรารู้ตัวว่าเราเอาดีในงานทีวีได้

ไม่ใช่คิดว่าตัวเองเก่งนะ แต่มันรู้สึกได้ว่าเรามีเชื้ออะไรบางอย่างที่เหมาะแก่งานทางด้านนั้น

นิสัยมันไปโทนคนทำรายการโทรทัศน์มากกว่ามาฝั่งคนทำหนังสือ

เออว่ะ งั้นกูจะเริ่มเขียนสคริปด้วยตัวเอง

ภายในปีนี้จะไปสมัครงานทีวีบูรพาอีก…

รอบนี้เราจะเอาจริง เราจะทำทุกอย่างให้ได้ดีและจะต้องเข้าไปอยู่ในวงการโทรทัศน์ให้ได้

…งานหนังสือเราก็ยังทำนะ เพียงแต่นับจากนี้เราจะเพิ่มความสามารถทางทำทีวี ก็เท่านั้นเอง!